Toezicht heeft tekort geschoten!

Deze week was het – laatste – onderwerp van de Masterleergang Trends in Arbeidsverhoudingen ‘De rol van toezichthouders’. Hoogleraar en tv-commentator (o.a. rond de DSB) prof. Arnoud Boot belichtte de tekortkomingen van toezichthouders voor, tijdens en na de crisis.

Boot begon zijn ‘rondje langs de velden’ bij het Enron-schandaal in de Verenigde Staten. Vrijwel gelijktijdig kende ons land het Ahold-schandaal. Bij die schandalen speelden de accountants een grote rol door naast accountancy, ook cónsultancy te bieden. Die combinatie bleek ten koste van het eerste, de accountancy, te gaan. De Amerikaanse wetgever trad snel en kordaat op, dankzij wetgeving die al medio jaren ’90 door de vooruitziende Amerikaase AFM was voorbereid. Wat (nog) niet werd aangepakt waren de credit default swaps en andere bancaire producten waarmee de risico’s van financiële transacties kunnen worden afgewenteld. Die transacties veroorzaakten vervolgens mede de kredietcrisis, die de huidige economische crisis inluidde.

Daartussen voltrok zich in Nederland de opsplitsing en verkoop van ABNAMRO. Boot toonde aan hoe het toezicht op die bank, intern door de Raad van Commissarissen en extern door de DNB, hopeloos faalde. De kern daarvan lijkt bijna te voor de hand liggend om waar te zijn: persoonlijke verhoudingen – ‘old boys networks’ – die zakelijk falen met de mandel der liefde bedekten.

Een paar opvallende uitspraken van Boot: ‘Het faillissement van DSB is – afgezien van ellendige gevolgen voor direct betrokkenen – een zegen! Politiek en toezichthouders kunnen nu niet meer om het gebrek aan toezicht heen. De val van DSB is immers niet aan de internationale crisis te wijten.’ En ook: ‘Managers die zich in het vooruitzicht van een overname met aandelen laten belonen maken zich schuldig aan frauduleus gedrag. De bedrijfsprestaties worden vervolgens gemanipuleerd zodat de aandelenkoers daalt en weer stijgt wanneer de (ver)koop beklonken is.’

De analyse van Boot kan slechts tot één conclusie leiden: het toezicht heeft tekort geschoten en móet worden verbeterd. Daarbij zullen de principes van de Harvard Negotiation Method weer uit de kast gehaald moeten worden: zacht en zuinig op (persoonlijke) relaties, maar altijd hard op de inhoud. Dat betekent dat bestuurders en toezichthouders uitsluitend op hun daden, resultaten én de gevolgen daarvan moeten worden beoordeeld en bij een negatief oordeel moeten opstappen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: