2009 brengt CAO-vernieuwing dichterbij!

2009 is een bijzonder CAO-jaar geworden. Dat werd vooral veroorzaakt door de crisis. Werden in 2008 nog CAO-loonsverhogingen van 3,5% afgesproken, in het laatste kwartaal van 2009 was daar veelal nog maar 1% van over. Een tussentijds sociaal akkoord koppelde de loonstijging aan de inflatie onder voorwaarden van afspraken over scholing en werkgelegenheid. Die zijn dan ook veelvuldig gemaakt, zo blijkt uit een eerste analyse van de AWVN.

Maar 2009 is ook een jaar van CAO-conflicten geworden. Publieke sectoren zoals provincies, gemeenten en waterschappen kampen al maanden met stagnerende CAO-onderhandelingen. Ook bij een aantal grote bedrijven zoals Akzo Nobel, Philips en TNT Post verliepen de onderhandelingen moeizaam tot zeer moeizaam. In andere branches kwamen CAO’s, zoals de CAO Beton en de CAO Bakkers pas tot stand nadat aanvankelijke problemen van een belangrijk deel van de achterban konden worden opgelost. Een branche waar dat nog niet lukte zijn de automobielbedrijven. De achterban van de Bovag wees de veel bejubelde CAO-afspraken over de CAO Metaal en Techniek gedecideerd van de hand. Een oplossing is nog niet in zicht. In de schoonmaakbranche is ook nog geen zicht op overeenstemming over de nieuwe CAO.

Ik blijf even stilstaan bij de grote verschillen die in 2009 in CAO-afspraken te zien waren. Verschillen in CAO-loonstijgingen, maar ook verschillen in afspraken over scholing en werkgelegenheid. Veel sectoren zochten naar eigen oplossingen en maatwerk. Soms in de vorm van een mobiliteitscentrum (glastuinbouw, transport), soms in de vorm van extra vrije dagen (metaal en techniek), soms in de vorm van een voorwaardelijke loonsverhoging (ABU Uitzendbureaus). 2009 heeft meer creativiteit en diversiteit in CAO-land gebracht. Dat is winst die vastgehouden moet worden. CAO’s met ruimte voor maatwerk, ook op het niveau van de afzonderlijke ondernemingen, bieden mogelijkheden voor creativiteit en diversiteit van oplossingen waar werkgevers én werknemers baat bij hebben. OR en PVT kunnen daarbij, náást vakbonden als CAO-partijen, ook een rol vervullen. Persoonlijke budgetten, zoals afgesproken in veel zorgsectoren, maar bijvoorbeeld ook in de CAO Waterbedrijven, bieden daarenboven mogelijkheden voor eigen keuzen van individuele werknemers. Als die winst van 2009 wordt vastgehouden heeft de crisis vernieuwing van CAO’s een flinke stap dichterbij gebracht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: