Archive for mei, 2010

Survival of the fittest van de vakbeweging

27 mei 2010

Deze week ontmoette ik op Twitter (www.twitter.com/HenkStrating) John Kerstens, de voorzitter van FNV Bouw. Hij twitterde: “Survival of the fittest: niet de sterkste overleeft, maar degene die zich het best aanpast aan de omstandigheden. Geldt ook voor de FNV.” John levert daarmee het zoveelste bewijs dat je in 140 tekens – het maximum van een tweet – wel degelijk een boodschap over kunt brengen.

Ik weet niet precies wat John met zijn tweet voor ogen had. Ergens las ik dat hij met collega’s van FNV Bondgenoten gesprekken voert over één ongedeelde FNV, een heel oude wens binnen de beide vakcentrales FNV en CNV. Misschien had zijn tweet daar betrekking op. Maar hoe het zij hij zette me aan tot nadenken over de ‘survival of the fittest van de vakbeweging’.

Vrijwel gelijktijdig publiceerde FNV Bondgenoten een overzicht van het afgelopen CAO-seizoen. Daarin wordt onomwonden erkend dat koopkrachtbehoud niet helemaal bereikt is. Gemiddeld stegen de CAO-lonen 1,1%, iets minder dan de inflatie. Maar in bedrijven en bedrijfstakken die erg van de crisis te leiden hebben bleef de loonstijging daar – soms ver – onder.

Toch spreekt FNV Bondgenoten van een ‘mooi CAO-seizoen’. Omdat in veel CAO’s afspraken over werk en arbeidsomstandigheden gemaakt werden. En over het reguleren van het aantal flexibele werknemers. Als kroon op het werk wordt gewezen op de CAO Schoonmaak, waar na 9 weken staken een CAO werd bereikt waarin naast loonsverhoging ook de positie van schoonmakers recht wordt gedaan. Er komt een convenant waarin opdrachtgevers en werkgevers afspreken om bij aanbesteding van werk rekening te houden met de werk- en inkomenspositie van schoonmakers. Een mooi resultaat, waarin ik – met heel veel voldoening – zelf een bemiddellende rol kon vervullen.

Schoonmakers horen blijkens onderzoek, naast taxichauffeurs, postbezorgers, vleesverwerkers en supermarktmedewerkers tot de laagstbetaalde werknemers. FNV Bondgenoten heeft zich ten doel gesteld de werk- en inkomenspositie van deze werknemers te verbeteren. Door dat juist tijdens de economische crisis aan de orde te stellen in plaats van onverantwoorde generieke loonstijgingen te eisen getuigt van moed, aanpassingsvermogen en overlevingsinstinct.

De FNV lijkt de “suvival of the fittest’ te begrijpen!

Advertenties

Politici kunnen het maar niet laten!

7 mei 2010

Het zal ongetwijfeld met de komende verkiezingen te maken hebben dat politici van diverse partijen de afgelopen week weer eens het terrein van sociale partners betraden. Eerst pleitte PvdA-fractievoorzitter Hamer tijdens het congres van haar partij voor meer CAO-afspraken over flexibele werk- en rusttijden, waardoor meer werknemers werk en privé kunnen combineren. Een nobel doel, maar niet de taak en verantwoordelijkheid van de politiek. Afspraken over arbeidsvoorwaarden zijn in ons land voorbehouden aan sociale partners. Dat behoort de politiek te respecteren, ook in verkiezingstijd. Het dreigement van Hamer met wetgeving maakt haar pleidooi zelfs ongepast.

Rond Bevrijdingsdag is het doorgaans niet de vraag of, maar hoeveel politici het terrein van de arbeidsvoorwaarden betreden. Ook dit jaar meldde zich weer een bonte stoet politici die 5 mei voor iedereen als vrije dag willen bestempelen. PvdA-lijsttrekker Cohen, D’66 runner-up Boris van der Ham en Christen Unie-kamerlid Anker, die door zijn partij op een onverkiesbare plaats is gezet, rolden over elkaar heen om in de media als initiatiefnemer te worden aangemerkt. Ze verschilden met elkaar over de vraag wat voor deze extra vrije dag zou moeten worden ingeleverd. Cohen bleef het antwoord schuldig, Van der Ham wilde een andere vrije dag inleveren en Anker vulde dat al vast in met 2e Pinksterdag. Dat daardoor opnieuw verschillen tussen werknemers ontstaan leek niemand te beseffen.

Terecht reageerden VNO-NCW en MKB-Nederland, negatief. Opvallender was echter de reactie van FNV-voorzitter Agnes Jongerius, die het pleidooi van de politici leek te omarmen! Vakbeweging, let op uw zaak! Wie de politiek op het terrein van de arbeidsvoorwaarden toelaat als het hem of haar uitkomt, zal de dames en heren politici niet meer van dat terrein kunnen weren. Laat de verantwoordelijkheid voor arbeidsvoorwaarden in Nederland liggen waar die ligt: bij sociale partners en niet bij de politiek!