Is versoepeling ontslagrecht échte versoepeling? (Gastcolumn Jos Kleiboer, directeur Beleid Koninklijke Metaalunie)

Onder de titel ‘Ontslagrecht vereenvoudigd’ heeft minister Kamp namens het kabinet een voorstel gedaan om de arbeidsmarkt te hervormen. Kern van het voorstel is volgens hem dat werkgevers straks werknemers zonder voorafgaande toetsing kunnen ontslaan, maar dat werkgevers wel de eerste periode van werkloosheid betalen. En dat werknemers bij ontslag altijd een financiële vergoeding van de werkgever krijgen, die moet worden ingezet voor scholing of het vinden van een nieuwe baan, ook bij het aflopen van contracten voor bepaalde tijd.

Het voorstel leidt tot de door velen langgekoesterde wens van één route voor ontslag zonder toetsing vooraf. Je mag dus gewoon iemand ontslaan, lijkt het wel. Als je het verhaal van Kamp leest lijkt het wel een werkgevers-Walhalla te worden. Alles kan en ook nog eens gemakkelijk. Vakbonden roepen al dat werkgevers nu helemaal vogelvrij zijn… De werkelijkheid is genuanceerder, gelukkig, maar ook helaas.  Er wordt al jaren gesproken over versoepeling van het ontslagrecht, de mogelijkheid om te komen tot één ontslagroute en matiging van de hoge ontslagvergoedingen. Er is heel veel ruimte voor verbetering en Kamp toont lef om dit onderwerp beet te pakken.

Ik vind echter dat de juiste toon nog lang niet is gevonden in dit beladen dossier. Belangrijke bezwaren zijn dat alle ontslagen altijd tot behoorlijke kosten leiden, een kwart maandsalaris per dienstjaar plus een half jaar WW-kosten. Ook bij bedrijfseconomisch ontslag als het water het bedrijf aan de lippen staat. Maar het belangrijkste bezwaar is dat er een denkfout in het systeem zit. De werkgever wordt geprikkeld via de WW-betaling en het transitiebudget verantwoordelijkheid te nemen voor het weer aan het werk helpen van ontslagen werknemers. Net als bij re-integratie van zieke werknemers. Vergeten wordt echter dat het dienstverband is beëindigd en er geen gezagsverhouding meer bestaat. Werkgevers en werknemer hebben niets meer met elkaar. Om dan een stimulans bij de werkgevers eer te leggen lijkt me een brug te ver. De werkgever moet ondernemen, maar toch iet in de re-integratiemarkt?

Jos Kleiboer
Directeur Beleid Koninklijke Metaalunie

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: