Bruikbare sigaar uit eigen doos?!

Tussen Kerst en Oud en Nieuw vroeg BNR Radio mij om een reactie op een voorstel van de AWVN opgespaarde verlofdagen uit te betalen en zo een loonsverhoging te realiseren. Goed voor hen zelf, goed voor bedrijven, goed voor de economie, was daarbij de gedachte.

Zo’n loonsverhoging is natuurlijk een sigaar uit eigen doos. En dan nog een die veel werkgevers graag zullen opsteken. Het is vanuit financieel en organisatorisch oogpunt immers aantrekkelijk om opgebouwde verlofstuwmeren af te rekenen. Al was het maar om te voorkomen dat de kosten ervan door de doorwerking van loonsverhogingen in de tijd toenemen. Een van de deelnemers aan het radiodebatje adviseerde werknemers zelfs om die reden geen gebruik van de mogelijkheid te maken. Dat vind ik geen sterk argument, verlofaanspraken zijn niet bedoeld om mee te speculeren op toekomstige loonsverhogingen.

Maar hoewel het een sigaar uit eigen doos is, het blijft een sigaar! Helaas is het zo dat in veel sectoren vanwege de economische malaise geen loonstijgingen kunnen worden afgesproken. Ik ben zelf bestrokken bij CAO-onderhandelingen in zulke sectoren in zowel het publieke, als het private domein. De werkelijkheid in die sectoren dat financiële ruimte voor loonsverhogingen ontbreekt verandert niet door begrip voor vakbonden die de koopkracht van de werknemers enigszins op peil willen houden.

Hoewel uit de cijfers van het CBS blijkt (zie CAO-Barometer©) dat koopkrachtverlies in 2012, afgezien van het effect van de verhoging van de BTW, redelijk is gecompenseerd zullen veel werknemers toch ervaren dat de kosten sterker stijgen dan de lonen. Het bieden van de mogelijkheid, uiteraard op basis van vrijwilligheid, om niet gebruikte verlofdagen uit te laten betalen kan dan een creatieve win-win-oplossing zijn. Uit cijfers van de AWVN blijkt dat de gemiddelde verloftegoeden ruimschoots toereikend zijn om in 2013 een loonstijging ter grootte van de inflatie mogelijk te maken.

Uitbetalen van verloftegoed blijft een sigaar uit eigen doos, werkt slechts eenmalig en houdt het risico in dat mogelijkheden voor recuperatie verminderen. Allemaal waar. Anderzijds past het in een moderne CAO om medewerkers de vrije keuze te geven om bovenwettelijk verlof in vrije tijd of in geld te genieten. Mij lijkt het voor 2013 een serieus te overwegen mogelijkheid om werknemers in staat te stellen een onvermijdelijk verlies van koopkracht te compenseren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: