Archive for januari, 2019

Wet Arbeidsmarkt in balans

31 januari 2019

Nog voordat de Tweede Kamer deze week begon met de behandeling van het wetsontwerp WAB (Arbeidsmarkt in balans) was één van de voorstellen al gesneuveld. Het voorstel om de wettelijke proeftijd, waarbinnen een arbeidsovereenkomst door beide partijen beëindigd mag worden, te verlengen van 2 naar 5 maanden. De coalitiepartijen zelf (!) lieten weten niets in het voorstel van D’66-minister Koolmees van Sociale Zaken en Werkgelegenheid te zien.

Er vallen hierbij twee dingen op. Ten eerste de naïviteit op het ministerie en bij de minister om te denken dat een iets langere proeftijd tot meer arbeidsovereenkomsten voor onbepaalde tijd zal leiden. Bij vrijwel elke werkgever gaat aan zo’n overeenkomst een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd van bijvoorbeeld een jaar vooraf. Dat zal natuurlijk zo blijven, ook als de proeftijd met 3 maanden wordt verlengd. Ten tweede de argumenten tégen het voorstel. Die werden ondermeer verwoord door een Amsterdamse hoogleraar. Hij verwachtte vanuit zijn studeerkamer dat werkgevers de verlengde proeftijd zouden gaan gebruiken om werknemers steeds na 5 maanden weer te ontslaan om nieuwe werknemers voor 5 maanden in dienst te kunnen nemen. Moeten we zó’n kijk op de arbeidsmarkt uitgangspunt van wetgeving maken?

De vraag is of het proeftijd-voorstel model staat voor het wetsvoorstel? Die vrees zou wel eens terecht kunnen zijn. De Wet Arbeidsmarkt in balans is vooral een correctie op de Wet Werk en zekerheid, die weer een correctie was op de Wet Flex en zekerheid. Wetten die elk de partijpolitieke kleur van het betreffende kabinet uitstralen met een beetje meer of minder flexibiliteit en/of zekerheid. Maar zó breng je de arbeidsmarkt niet in balans!

Henk Strating en Wilco Brinkman, partners HS Arbeidsvoorwaarden

Advertenties

Scholingsrekening, ere wie ere toekomt!

19 januari 2019

“Investeren in persoonlijke ontwikkeling van werkenden moet als volwaardige arbeidsvoorwaarde worden aangemerkt. Afspraken over budgetten voor scholing en ontwikkeling worden dan als standaard onderdeel van het totale beloningspakket gerekend. Nu worden zulke budgetten nog te vaak gezien als een ‘extraatje’, bovenop de contractloonmutatie. Scholing en ontwikkeling is een noodzakelijke investering, die essentieel is voor de toekomstige positie van werkenden op de arbeidsmarkt. Ook moet het belang van scholing op de werkplek beter onderkend worden.”

Nee, u leest hierboven geen inzetbrief van vakbonden, maar een persbericht van de gezamenlijke centrale werkgeversorganisaties VNO-NCW, MKB-Nederland en AWVN. Prachtige beleidstaal waar niets tegenin gebracht kan worden. Of het moet de constatering zijn dat zij niet de eersten zijn die dit voorstellen. Wetenschappers, zoals profesor Ton Wilthagen, pleiten hier al heel lang voor. Hetzelfde geldt voor de vakbonden. Vooral het CNV pleit al jaren in CAO-onderhandelingen voor de invoering van een scholingsbudget of -rekening, waarmee werknemers in hun scholingsbehoefte kunnen voorzien. Ere wie ere toekomt!

Nu werkgevers er blijkbaar ook klaar voor zijn kunnen er in CAO’s serieuze afspraken over worden gemaakt. Daarbij zijn een aantal aspecten van belang. Ten eerste dat de afspraken niet alleen gemaakt worden voor werknemers met een vast dienstverband, maar voor álle werkenden, zoals het perbericht van werkgevers nadrukkelijk voorstelt. Ten tweede moet voorkomen worden dat afspraken over scholingsbudgetten alleen maar leiden tot versnippering van middelen en zal het daadwerkelijk gebruik ervan bevorderd moeten worden. Dat kan alleen op het niveau van werkgevers en individuele werkenden. Ten derde doen partijen bij afzonderlijke CAO’s – want alleen dáár kunnen de afspraken gemaakt worden – er goed aan bestaande afspraken te evalueren en die zo nodig bij de nieuwe afspraken over persoonlijke ontwikkeling te betrekken.

Wilco Brinkman en Henk Strating zijn partners HS Arbeidsvoorwaarden